Panele podłogowe, podobnie jak wszystkie elementy budowlane, charakteryzowane są za pomocą kilkunastu parametrów. Jednym z nich jest klasa ścieralności – parametr opisujący przydatność paneli w poszczególnych wnętrzach.
Klasa ścieralności oceniana jest na podstawie testu Tabera. Polega on na obracaniu fragmentu podłogi wokół paska z papierem ściernym, aż do momentu wytarcia wierzchniej warstwy. Im wyższy wynik (liczony w tysiącach obrotów) tym większa odporność na ścieranie, a co za tym idzie trwałość produktu.
Wyróżniamy pięć klas ścieralności: od AC1 do AC5. Pierwsza z nich oznacza bardzo słabą odporność na ścieranie, AC2 – słabą, AC3 – dobrą, AC4 – wysoką, a AC5 – bardzo wysoką. Trzy pierwsze klasy są przeznaczone do domów, np. panele podłogowe do pokoju czy kuchni. Dwie najwyższe klasy stosuje się w obiektach użyteczności publicznej, np. panele podłogowe do sklepu czy magazynu.
Panele dwóch pierwszych klas stosowane są niezwykle rzadko, a do pomieszczeń domowych najczęściej trafiają panele klasy AC3.
W przypadku paneli drewnianych istotna jest także twardość drewna w zewnętrznej warstwie. Mierzy się ją za pomocą skali Brinella (BHN). Najtwardsze panele o twardości powyżej 4BHN mają wierzchnie warstwy z drewna drzew egzotycznych. W intensywnie użytkowanych pomieszczeniach sprawdzą się również rodzime gatunki takie jak dąb, orzech, jesion, grusza i grab o 3-4BHN. Najmniej odporne na uszkodzenia są panele z wierzchnią warstwą z drzew iglastych: sosny, świerku, czy jodły. (1,5-1,8 BHN).
